Rondje berg op en af bij Doorwerth

Vriendin woont in Arnhem, ik in Wageningen. We besluiten beiden naar de stuw van Driel te fietsen en samen een eind te lopen. Ik ben er het eerst en lig lekker te genieten in het gras. Helemaal geen straf om zo een kwartiertje te moeten wachten.

We zetten de fietsen bij de sluis. Zo’n sluis vind ik echt geweldig, een superslim systeem. De stuw, die als hij open is drie  buitenaardse bogen in de lucht vormt, is dicht. Grote rijnaken, niet zo groot als op de Waal, maar toch best groot, persen zich zo dicht mogelijk op elkaar in de sluis. Uiteindelijk gaan de deuren dicht en de andere deuren open en stijgt het water en de schepen stijgen mee. En dan varen ze verder, naar Arnhem of naar Duitsland.  Waarom ze deze route nemen en niet die veel grotere over de Waal, is mij een raadsel.

We kijken een tijdje gefascineerd naar de bedrijvigheid en lopen dan over de zomerdijk richting kasteel Doorwerth. Wat is het hier wondermooi. Links van ons het water, de stuw en de schepen, rechts van ons het weiland en daarachter de hoge stuwwal van Doorwerth. In de verte voor ons zien we de brug van de A50, en als we ons omdraaien zien we Arnhem liggen. Dat is dan wat de mens ervan gemaakt heeft, zonder de mens liepen we hier door een moeras aan de voet van een hoge beboste stuwwal.

Een eindje verder komen  we bij de keerkolk, waar schepen kunnen keren mocht dat nodig zijn, en daar zijn mensen aan het zwemmen. Dat moet kunnen. Bij Wageningen is het zwemmen echt eng, elk jaar verdrinken wel een of twee mensen. Meestal na een biertje en een weddenschap.

We komen op een smal klinkerweggetje, een oud kerkpad voor de inwoners van Driel die naar de kapel van Doorwerth liepen. Het pad gaat naar het kasteel en wij dus ook. Bij het kasteel is een geweldig café, waar je zelf ijskoud water mag tappen en een dot slagroom op je taart mag doen. Gratis ja.

Na dit lekkere oponthoud lopen we richting de stuwwal. Voor we daar zijn lopen we nog langs oude watergootjes. Dit moet een irrigatiesysteem zijn geweest, waarschijnlijk van de moestuinen van het kasteel.

En dan lopen we eindelijk de koele bossen in en hijgen en zweten ons omhoog. We kruisen de Italiaanse weg en kijken in het dal dal van het voormalige Jagershuis dat in de Tweede Wereldoorlog is vernield. We gaan verder oostwaarts richting landgoed De Duno, ook weggevaagd in de oorlog. Levenswerken van mannen die na de oorlog anoniem wegkwijnden ergens in de vergetelheid, beroofd van alles wat hen dierbaar was. In de onderste vijver wonen (nog altijd??) oranje goudvissen, die wij, vijftig meter hoger, scherp kunnen zien..

Hier liggen veel restanten van geknutsel van vroeger, toen rijkelui een Efteling maakten van deze hellingen, Zwitserland in het klein, met watervalletjes, bruggetjes, rotsblokken van cementrustiek. Als een tuinkaboutervoortuin maar dan in het groot. En alles stuk natuurlijk.

Verscheidene knutselwerkjes, zoals rotspartijen, trappetjes en vijvers, worden in oude luister hersteld door het Gelders Landschap. In twee mooie erosiedalen zijn alle bomen weggehaald. In het kale dal wordt het kleine stroompje water, dat bovenaan in een bron ontspringt, naar beneden geleid via stenen, watervalletjes en enkele vijvers. De tuin van de Duno is er nog. Bijzonder is vooral de entree met de hoge taxushaag met rododendrons.

We lopen nog even over de Walburg. Het broertje hiervan ligt op de Grebbenberg, het neefje bij Uddel. Ook bij Ubbergen en Montferland liggen walburgen. Oude Middeleeuwse verdedigingswerken, in een mist van vergetelheid gehuld. Deze en die op de Grebbenberg kijken overweldigend uit over de Rijn. Vandaag is het helder, en we zien de heuvels bij Groesbeek duidelijk liggen.  Plaatsen van de macht, heersend over het zompige land voor ons. Wat een ellende moet het geweest zijn om van hier naar Nijmegen te komen toen de rivieren nog niet keurig gekanaliseerd waren en de hele Betuwe een groot moeras was vol kreken, rietvelden, rivierlopen, met hier en daar een zandige oeverwal zoals bij Hemmen. Waar dus het allergrootste kasteel van Gelderland lag, onneembaar, onbereikbaar voor wie de weg niet wist.

Hoe anders is ons leven nu. Na een uitgebreide rustpauze op het keurige grasveld onder een keurig aangeplante boom lopen we weer zonder vrees voor rovers en wolven naar de stuw van Driel waar onze fietsen staan.

Nou er zijn slechtere manieren om een vrije zondagmiddag in te vullen.

Morgen zal ik wel eens naar kaarten van dit gebied zoeken.

Advertenties

Een gedachte over “Rondje berg op en af bij Doorwerth

  1. Pingback: Zomerzeeën van vrije tijd – sprokkelen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s