Van Gerolstein naar Manderscheid

We lopen etappe 9 en 10 van de Eifelsteig van Gerolstein naar Manderscheid. In het gidsje staat eigenlijk alleen waar we naar rechts en naar links moeten. En waar we kunnen slapen, dat is wel handig. En met goede kaartjes, dus toch wel een handig gidsje.

Maar ik mis de achtergrondinformatie. Thuis heb ik de geologische geschiedenis al uitgezocht. Onderweg let ik goed op wat ik daarvan terug zie.

De eerste dag lopen we van Gerolstein naar Daun:

  • Aan de zuidkant van Gerolstein klimmen we naar boven. We komen bij een pas tussen twee steile wanden: dolomiet, wow! Niet dat ik het direct zo herken, maar er staat gelukkig een bordje bij. Jammer dat ik geen hamertje bij me heb. Of misschien niet zo jammer, het is wel zo leuk als er nog wat overblijft voor volgende generaties.
  • Een eind verder komen we bij een oude afgraving: lavasteen, bekend van tuincentrum en aquarium. Het is hardgeworden lava, ook vulkanische slak geheten. Het is donkerbruin tot zwart en zit vol holtes waar gas in heeft gezeten. Onmiskenbaar, ook al weet je niets van stenen.
  • De volgende klim leidt naar een uitzichttoren op de Diesterley. vlak voor we er zijn, zie ik onder de toren basaltzuilen. Alweer wow, dit is leuk! Bij de toren zelf kun je op de basaltzuilen klimmen. De volgende keer wil ik de rand onder de basalt eens goed bekijken. Ik kom hier zeker terug.
  • Daarna zie ik kilometers lang rode Devoner zandsteen, grauwacke en schalie.
  • Voorbij Neroth is er weer een akelig klimmetje, de Nerother Kopf. Maar bovenop wacht een fantastische verrassing: dikke lagen vulkanische slak, hardgeworden lava, met daarbovenop een ruïne van een gigagroot kasteel, gebouwd van deze lava. Veel te lang lopen we hier rond en genieten. Op een foto zie je een schoorsteenkanaal. Onder de ruïne is een grot, de Muhlsteinhohle: blijkbaar was deze vulkanische slak geschikt als molensteen.

  • Vlak voor Daun krijgen we nog een akelig klimmetje, en bovenop ligt weer hardgeworden lava. Blijkbaar liggen hier bovenop de heuvels vulkanische slakken of basalt. Bijzonder hoor.
  • Bij oude huizen in de diverse dorpen zie ik prachtige muurtjes van de stenen uit de omgeving. Wat een vakwerk, het lijken de muren in Peru wel, zie foto’s.

Dan de tweede dag, van Daun naar Manderscheid:

  • Bij Daun lopen we door een Kurpark. Het vulkanische water schijnt heilzaam te zijn. Er komt bubbelwater uit de grond, vol CO2. Niks dood vulkanisme, het is springlevend, hoogstens eventjes aan het dutten. We zien een fabriekje waar dit water in flesjes wordt gedaan: Dauner Sprudel.
  • We klimmen de rand op van het Gemundener Maar. Diep onder ons ligt het daar stil te liggen. De hoge steile kraterwanden met donker bos begroeid. Een duistere sfeer hangt hier. Een maar is het resultaat van een vulkanische explosie, waarbij magma in aanraking komt met water diep onder de grond. Er wordt druk opgebouwd, nog meer druk nog meer druk en dan boem. Een gigantische explosie waarbij een groot gat in de aarde wordt weggeblazen. Onderin dat gat zit hard ondoordringbaar vulkanisch gesteente. En dus blijft water staan. Het meeste materiaal van de explosie komt vlak naast het gat neer, vandaar de hoge ring eromheen. Nou, dit Maar is wel een schoolvoorbeeld. Er is dan ook een grote parkeerplaats aangelegd waar heel wat bussen kunnen staan. Maar er staat nu niemand. Overigens is niet elk maar een meer, de meeste zijn begroeid.
  • Bovenop de Mauseberg, bij de Dronken Turm, een kale vlakte. Gras, meidoorn en brem: vreemd land. Zuur grasland, lees ik op de fantastische site Eifelnatur. De grond bestaat uit hardgeworden lava, vulkanische slak. Even verder het Weinfelder Maar. Minder hoge kraterwanden, maar ook sfeervol.
  • Dan het derde maar: het Schalkenmehrer Maar. Dit is een dubbele: in een deel ligt tuf, maar daar mogen we niet heen. Of misschien mag het wel, maar de route leidt er niet langs. De route loopt langs het water. Het schijnt dat hier op een plek CO2 bubbeltjes naar boven komen, maar we zien niets. Het is het vriendelijkste Maar van de drie.
  • Een eind verder lopen we langs een droog maar. Dat zouden we niet als Maar hebben herkend, gelukkig staat er een bordje bij.
  • Dan gaan we het dal van de Lieser in. Ooh wat is dat mooi. Ik beperk me tot de stenen. Ik zie Devoner zandsteen, grauwacke tot schalie, zie foto. Veel goede ontsluitingen waar je mooi het gesteente kunt zien. De lagen staan zo scheef, tot bijna vertikaal aan toe. Veel gesteenten zijn rood van het ijzer. eerlijk gezegd heb ik er niet op gelet of de lagen steeds dezelfde kant op scheef staan, of dat er ergens een ∩ of ∪ te zien zou moeten zijn. Ik kom hier zeker terug, nogmaals genieten.
  • img_20161025_150752.jpg

    Devoner schalie en zandsteen

  • Het is een schitterende route. Soms heel smalle paadjes hoog langs de diepe kloof van de Lieser. Uiteindelijk zien we de twee burchten van Manderscheid aan de overkant van de Lieser en zijn we in Manderscheid.
Advertenties

Een gedachte over “Van Gerolstein naar Manderscheid

  1. Dit is op sprokkelen herblogden reageerde:

    Hehe, hier dan eindelijk de opvallende landschapsdingen die we onderweg gezien hebben op onze tocht van vorige week door De Eifel. Wat een schitterend gebied, ik wil hier zeker vaker heen. En vlakbij! En voor wie er geen genoeg van heeft: het tweede deel, van Daun naar Manderscheid, staat er ook inmiddels op.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s